تکیه گاه سیمانی

قشنگ ترین نیمکت دنیا... نیمکتی ک تو یه دورانی قشنگ ترین تکیه گاه بود .. نیمکتی که منو پیوند زد با دوستانی ک تا ابد فراموش نشدنی ان.. نیمکتی ک پذیرا بود ،هم لحظه های شادمون رو هم لحظه های دلتنگیو و هم لحظات غمگینو ...تکیه ک بهش میدادیم، انگاری آرامش میداد... نیمکت سیمانی پشت آموزش دانشگاه رو میگم... آاااااخ که دلم برای نشستن روش یه عالمه تنگ شده...نمیدونم هنوزم هست یا نه ..ولی من هنوز بهش حس مالکیت دارم... آخرین باری ک روش نشستم،قشنگ تو یادمه،شاید تنها باری ک تنها تکیه میدادم بهش،با یک برگه تو دستم،همون کاغذی ک وقتی دادن دستم انگار 4 سال روزای دوست داشتنی زندگیمو ازم گرفتن... خیلی غصه داشت اون روز..روزیکه مدرکمو گرفتم ... خیلی دوست دارم برم یه بار دیگ رو اون نیمکت بشینم... با مهشید... با فاطمه.. با وحیده.. با....